Το ταξίδι της τροφής μέχρι να φτάσει στο πιάτο μας - Αυγά




Πόσα μίλια χρειάστηκε να διασχίσει μια μπανάνα μέχρι να φτάσει στο ψυγείο μας; Ένα ντοκιμαντέρ των “Εικόνων” που περιγράφει χαρακτηριστικά –την άγνωστη στους περισσότερους- περιπέτεια και το μακρινό ταξίδι έξι βασικών τροφίμων πριν καταλήξουν στο τραπέζι μας …


Στις μέρες μας βιώνουμε το φαγητό μέσα από τις συνεχείς κρίσεις που ζει το σύστημα παραγωγής, διακίνησης και τυποποίησης των τροφίμων. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η σχέση μας με το φαγητό εξαρτάται αποκλειστικά από ένα τεράστιο σύστημα διαμεσολάβησης, που έχει αντικαταστήσει αυτό που οι παππούδες μας βίωναν καθημερινά, δηλαδή την απόλυτη σχέση και σύνδεση του συγκεκριμένου συστατικού με συγκεκριμένο χωράφι.

Το πρόβλημα στη σχέση μας αυτή ξεκινά από τον απόλυτο διαχωρισμό παραγωγής - κατανάλωσης. Παράγουμε χωρίς καμιά γνώση για το ποιος θα καταναλώσει και πού το προϊόν αυτό, και ταυτόχρονα όταν καταναλώνουμε δεν γνωρίζουμε τα στοιχεία παραγωγής του προϊόντος. Η παγκοσμιοποίηση παραγωγής και κατανάλωσης οδηγεί σε φαινόμενα όπου για να καταναλώσουμε μια τομάτα που έχει παραχθεί μερικά χιλιόμετρα μακριά μας να πρέπει να την αγοράσουμε μέσω ενός «broker» που εδρεύει στην Ιταλία.

Τελευταία, σε χώρες με σχετικά ανεπτυγμένο καταναλωτικό κίνημα έχει εμφανιστεί το κίνημα των «locavores», των καταναλωτών που θέλουν να χρησιμοποιούν στην καθημερινή τους διατροφή προϊόντα που παράγονται σε τοπικό επίπεδο. Είναι ένα κίνημα με εκατομμύρια υποστηρικτές παγκοσμίως, που θεωρείται η μοναδική ασπίδα σε ένα ανεξέλεγκτο σύστημα παραγωγής και διακίνησης τροφίμων. Στο Λονδίνο, το Παρίσι και τη Ν. Υόρκη, ο chef πρέπει να είναι και αγρότης στο βιογραφικό του.

ΑΥΓΑ



Ο μέσος Ελληνας πτηνοτρόφος έχει οικογενειακή μονάδα με μέση ηλικία 30 χρόνια, με έδρα κάποια αγροτική περιοχή της χώρας μας η οποία βρίσκεται και σε γεωγραφική θέση τέτοια που να εντάσσει τη μονάδα σε κάποιο από τα προγράμματα που χρηματοδοτούνται από την Κοινότητα. Κεντρική απασχόληση της μονάδας και του ιδίου είναι η παραγωγή αυγών και σπάνια κάποια άλλα παράγωγα αυτής της δραστηριότητας.

Σε αντίθεση με αυτό που κάποιος καταναλωτής στην πόλη πιστεύει, τα χρήματα που έχει πάρει από επιδοτήσεις είναι πάρα πολύ λίγα και συνήθως αφορούν τμηματική επιδότηση προγραμμάτων ελέγχου ποιότητας και συστήματα ιχνηλασιμότητας. Στην ιδιοκτησία αυτού του πτηνοτρόφου βρίσκονται σήμερα περίπου δέκα χιλιάδες πτηνά σε κλωβοστοιχίες αλλά σε έναν θάλαμο σε συνθήκες σχετικά καθαρές μεν, αλλά συνήθως «εντατικοποιημένες», δηλαδή σχετικά απάνθρωπες.

Κάθε τρεις μήνες ο πτηνοτρόφος μας θα πρέπει να ανανεώσει τις όρνιθες αυγοπαραγωγής αγοράζοντας όρνιθες ηλικίας 105 έως 115 ημερών. Αυτό είναι και το πιο σημαντικό έξοδο της δραστηριότητάς του. Η παραγωγή της μονάδας του ανέρχεται κατά μέσο όρο στα 8 με 9 χιλιάδες αυγά την ημέρα, δηλαδή περίπου τρία με τέσσερα εκατομμύρια αυγά σε ετήσια βάση. Τα αυγά σε καθημερινή βάση πρέπει να περάσουν από το ωοσκοπικό κέντρο, που διαθέτουν σχεδόν όλες οι μονάδες, όπου μετά τον κεντρικό ωοσκοπικό έλεγχο τα αυγά διαχωρίζονται με βάση κάποια κριτήρια της αγοράς όπως το μέγεθος και στη συνέχεια συσκευάζονται συνήθως σε μεγάλες «καρτέλες».

Τα αυγά που βλέπουμε συσκευασμένα στο σούπερ μάρκετ σε δύο ή τέσσερα ή και έξι καμιά φορά, προέρχονται συνήθως από πολύ μεγαλύτερες μονάδες παραγωγής και τυποποίησης οι οποίες έχουν αναπτύξει και ένα πολύπλοκο σύστημα μάρκετινγκ και διακίνησης των αυγών. Πολλοί από τους μικρούς παραγωγούς πωλούν τα αυγά τους σε τέτοιες μονάδες.

Στη συνέχεια, τα αυγά παίρνουν τον δρόμο για το σούπερ μάρκετ, με μέση απόσταση τα πενήντα χιλιόμετρα. Τα αυγά αυτά στη συνέχεια θα φτάσουν στα χέρια μας συσκευασμένα σε διάφορες μορφές όπως, «φρέσκα αυγά», με ημερομηνία γέννησης, «αυγά με αυξημένα λιπαρά οξέα», αυγά «ελευθέρας βοσκής» ή αυγά «βιολογικής καλλιέργειας».









Του Κώστα Τσίγκα. Από τις “Εικόνες”, τεύχος Νο 352, εβδομαδιαίο περιοδικό, ένθετο στο ΕΘΝΟΣ της Κυριακής, 23 Νοεμβρίου 2008

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις